Suluboyada beyaz alanlar nasıl korunur?
Suluboyada parlaklık çoğu zaman beyaz boya eklemekten değil, kâğıdın ışığı geri yansıtmasına izin vermekten doğar. Bu nedenle gökyüzündeki küçük bir bulutun, cam üzerindeki parlamanın veya karla kaplı bir çatının beyazlığı daha ilk lekeden önce düşünülür. Beyaz alanı korumak yalnız teknik bir tedbir değildir; resmin ışık düzenini ve gözün izleyeceği yolu kuran bir kompozisyon kararıdır.
Kâğıdın beyazı ve teknik özellikler
1. Kâğıdın beyazı Şeffaf bir renk tabakası altında kâğıdın açıklığı görünmeye devam eder. Boyasız bırakılan yer ile beyaz pigmentle kapatılan yer bu yüzden aynı yüzey etkisini vermez. Önce küçük bir deneme kâğıdına üç leke yapın: hiç boyanmayan alan, bol suyla açılmış renk ve beyazla karıştırılmış renk. Kuruduklarında açıklıklarını, matlıklarını ve kenarlarını karşılaştırın. Böyle bir alıştırma, aynı açıklık değerine farklı malzeme yollarıyla ulaşılabildiğini gösterir; bütün beyazlıkları tek yöntemle üretme zorunluluğu yoktur. 2. Negatif boyama Negatif boyamada açık biçimin çevresi boyanır; biçimin kendisi kâğıdın rengi olarak kalır. Bir yaprağın damarı veya dal aralarındaki gökyüzü bu yolla kurulabilir. Yalnız dış çizgiyi takip etmek bazen kesilmiş bir şablon etkisi doğurur. Çevredeki koyuluğu yer yer değiştirerek ve kenarların bazılarını yumuşatarak alanın resimle ilişkisi güçlendirilir. Çalışmanın başında bütün beyazları ayrıntılı çizmek yerine en önemli birkaç ışık noktasını belirlemek, resmin gereksiz biçimde parçalanmasını önleyebilir. 3. Maskeleme seçimi Bant, balmumu veya suluboya için üretilmiş maskeleme malzemeleri pigmentin belirli bölgeye ulaşmasını engelleyebilir; ancak kâğıt ve malzeme uyumu önceden sınanmalıdır. Sökülen bant yüzey liflerini kaldırabilir, maskeleme sıvısı bazı kâğıtlarda iz bırakabilir. Tarihî bir eser üzerinde bu işlemler denenmez. Yeni çalışmada da üreticinin kuruma ve çıkarma açıklamalarına uyulur. Çok küçük ve düzenli beyaz noktalar gerekiyorsa maskeleme yardımcı olabilir; geniş ve yumuşak bir bulutta fırçayla çevresini boyamak daha uygun sonuç verebilir.
Boya kaldırmanın sınırı ve değerlendirme
4. Boya kaldırmanın sınırı Islak boyayı temiz bir fırça veya emici kâğıtla kaldırmak açıklık yaratabilir. Fakat pigmentin boyayıcı niteliği ve kâğıdın yüzeyi sonucu değiştirir; her leke yeniden tam beyaza dönmez. Sertçe ovalamak yüzeyin emiciliğini değiştirebilir. Aynı bölgeye sonraki renk katı sürüldüğünde bu hasar düzensiz bir koyuluk olarak belirir. Kaldırma işlemini bir hata silgisi gibi görmek yerine resmin baştan planlanan araçlarından biri olarak düşünmek, gereksiz müdahaleyi azaltır. 5. Kuru fırça ve ışık Az sulu bir fırça dokulu kâğıdın yükseltilerini tararken çukurlarda beyaz boşluklar bırakabilir. Bu kesintili izler su yüzeyi, taş veya parlak saç gibi örneklerde kullanılabilir. Her dokunun aynı yöne ve aynı yoğunlukta uygulanması resimde mekanik bir tekrar yaratır. Örneğin bir dalganın yalnız ışık alan sırtında kesik beyazlar bırakıp gölgede daha birleşik lekeler kullanmak, dokuyu nesnenin biçimine bağlar. Kuru fırça ayrıntısı, temel açık-koyu düzeninin yerini tutmaz. 6. Sonucu okumak Resme uzaktan bakıldığında en açık alanın nereye düştüğünü ve bu alanın konuya hizmet edip etmediğini sorun. Her kenarı sert, her yüzeyi beyaz bırakılmış bir çalışma ışık yerine boşluk izlenimi verebilir. Guajla sonradan eklenen beyaz da bilinçli bir karışık teknik tercihi olabilir. Müzede görülen beyaz noktanın mutlaka boş kâğıt olduğunu varsaymayın; eser kaydı ve yakın inceleme bunun kaldırılmış pigment, örtücü boya veya korunmuş yüzey olduğunu ayırt etmeye yardım eder.